Τροία

ἰων. Τροίη, καὶ ὡς τρισ. Τροΐα, δωρ. Τρωΐα, συνηρ. Τρῴα΄ εἴτε ἡ πόλις (ἡ Ἴλιος, τὸ Ἴλιον), εἴτε ἡ χώρα (ἡ Τροία ἤ ἡ Τρῳάς).

Χρύση

(ἡ)΄ λιμάνι τῆς Τροίας, μὲ ναὸ τοῦ Άπόλλωνος.

Φθία

(ἡ), ἐπ. καὶ ἰων. Φθίη' πόλις καὶ περιοχὴ τῆς Θεσσαλίας, πατρὶς τοῦ Ἀχιλλέως.

Ἴλιος

(ἡ) ἢ Ἴλιον (τό)' ἡ πόλη τοῦ Ἴλου, ἡ Τροία.

Κίλλα

(ἡ) «πόλις ἔνθα ἱερὸν Ἀπόλλωνος» Ἡσύχ.

Ἄργος

(τό) ὄνομα πολλῶν Ἑλλ. πόλεων ὧν ἡ ἐν Πελοποννήσῳ εἶναι ἡ τὰ μάλιστα γνωστή, καλουμένη ὑπὸ τοῦ Ὁμ. Ἄργος Ἀχαιϊκὸν Ἰλ. Ι. 141, πρὸς διάκρισιν ἀπὸ τοῦ Πελασγικοῦ Ἄργους Β. 681. Ὑπὸ τὸ πρῶτον ὄνομα ὁ Ὅμ. περιλαμβάνει ἅπασαν τὴν Ἀργολίδα, καὶ ἐνίοτε ἅπασαν τὴν Πελοπόννησιν, ὑπὸ δὲ τὸ δεύτερον ἅπασαν τὴν Θεσσαλίαν· πρβλ. Στράβ. 369.

Έτυμ.: Ἴδε τὴν λεπτομερῆ καὶ ἀκριβῆ ἐξέτασιν τῆς Ὁμηρικῆς χρήσεως τῆς λέξεως ἐν τῇ τοῦ Γλάδστωνος πραγματείᾳ, Hom. Studies, Achaeis, § 8. Ὁ Γλάδστων σχετίζει τὴν λέξιν πρὸς τὸ ἀγρός ὡς ἀναφερομένην εἰς πεδινὰς χώρας, ἐν ᾧ ἕτεροι λαμβάνουσι τὴν λέξιν ὑπὸ τὴν αὐτὴν καὶ τὸ regio σημασίαν (μέρος τι τῆς χώρας) ἐκ τοῦ ὀρέγω, ἴδε Κούρτιον σ. 184. - Ἐντεῦθεν τὰ ἐπίθ. Ἀργεῖος, Ἀργολίς, Ἀργολικός.