ἱστοδόκη

(ἱστός + δέχομαι)' ξύλον ἐξέχον κατὰ τὴν πρύμναν, ἐφ’ οὗ κατεβιβάζετο καὶ ἐστηρίζετο ὁ ἱστός' ἱστόν δὲ ἱστοδόκῃ πέλασαν προπόνοισιν ὑφέντες Ἰλ. Α. 434

ἀποδέχομαι

(ἀπό + δέχομαι)' δέχομαι ἐντελῶς, παραδέχομαι εὐχαρίστως | 2. ἐπιτρέπω, ἐπιδοκιμάζω | 3. ἐννοῶ, καταλαμβάνω | 4. λαμβάνω πίσω, ἐπανακτῶ.

δέχομαι

ἰων. καὶ αἰολ. δέκομαι' Ι. ἐπὶ πραγμάτων ὡς τὸ ἀντικείμενον, λαμβάνω, παραλαμβάνω, ἀποδέχομαι τὸ προσφερόμενον, λατ. accipere, Ὅμ., κτλ. - Σύνταξις: δ. τι χειρὶ ἢ χείρεσσι Ὅμ., κτλ.· δ. τί τινι, δέχομαί τι ἐκ τῆς χειρὸς ἐτέρου, δέξατό οἱ σκῆπτρον πατρώϊον Ἰλ. Β. 186, κτλ. | 2. ἐπὶ διανοητικῆς ἀποδοχῆς, ἀποδέχομαί τι ἄνευ γογγυσμοῦ, χαλεπόν περ ἐόντα δεχώμεθα μύθον Ὀδ. Υ. 271· κῆρα δ’ ἐγὼ τότε δέξομαι Ἰλ. Σ. 115. | 3. ἀποδέχομαί τι μετὰ χαρᾶς, τοῦτο δ’ ἐγὼ πρόφρων δ. Ψ. 647· ἐπὶ τῶν θεῶν, ἀλλ’ ὅ γε δέκτο μὲν ἱρὰ Β. 420.

ΙΙ. ἐπὶ προσώπων ὡς τὸ ἀντικείμενον, δέχομαι φιλοξένως, περιποιοῦμαι, λατ. excipere, Ὁμ.˙ ἐν μεγάροισι, ἐν δόμοισιν Ἰλ. Σ. 331. Ὀδ. Ρ. 110 | 2. χαιρετίζω, ἀσπάζομαι, προσκυνῶ, οἵ σε. θεὸν ὥς, δειδέχατ’ Ἰλ. Χ. 434 | 3. δέχομαι ὡς ἐχθρόν, ὑπομένω τὴν προσβολήν τινος, λατ. excipere, ἐπιόντα δ. Ἰλ. Ε. 238, πρβλ. Ο. 745· ἐπὶ κυνηγοῦ ὑπομένοντος τὸ θήραμα, Δ. 107· ἐπὶ ἀγρίου κάπρου ὑπομένοντος τοὺς κυνηγοὺς, Μ. 147 | 4. περιμένω, ἀναμένω, προσδοκῶ τινα ἤ τι, μετ’ αἰτιατ. καὶ ἀπαρ. μέλλ. ἀλλ’ ἀεί τινα φῶτα… ἐδέγμην ἐνθάδ’ ἐλεύσεται Ὀδ. Ι. 513, πρβλ. Μ. 230· ὡσαύτως δέγμενος Αἰακίδην, ὁπότε… λήξειεν Ἰλ. Ι. 191· δεδεγμένος εἰσόκεν ἔλθῃς Κ. 62,- Ἐπὶ τῶν δύο τούτων τελευταίων σημασιῶν ὁ Ὅμηρος μεταχειρίζεται τὸν μέλλοντα δεδέξομαι, πρκμ. δέδεγμαι καὶ δεδεγμένος, δέγμενος, τὸ δὲ τελευταίον τοῦτο εἶναι μάλιστα ἐν χρήσει μόνον ἐπὶ τοιαύτης ἐννοίας, πλὴν ἐν Ὑμν. Ὁμ. εἰς Δήμ. 29, εἰς Ἑρμ. 477.

ΙΙΙ. κατὰ τὸ φαινόμενον ἀμτβ. διαδέχομαι, ἔρχομαι ἀμέσως μετὰ ἕτερον, λατ. excipere, ὥς μοι δέχεται κακὸν ἐκ κακοῦ ἀεὶ Ἰλ. Τ. 290· ἄλλος δ’ ἐξ ἄλλου δέχεται χαλεπώτατος ἆθλος Ἡσ. Θ.800.

[δέχεσθαι ἀπρφ. ἐνεστ. (Α 20)]
[δέχθαι ἀπρμφ. ἐπ. ἀορ. β’ (Α 23)]
[δέξασθαι, ἀπρφ. ἀορ. (Α 112)]