ἐνθάδε

(ἔνθα + -δε), ἐπίρ.' πρὸς τὰ ἐδῶ | 2. ἐκεῖ.

ΙΙ. ἐπὶ χρόνου, νῦν, τώρα.

ἀγορήνδε

(ἀγορά + - δε)' ἐπίρρ.' εἰς, πρὸς τὴν ἀγορὰ, συνέλευσιν.

οἴκαδε

(οἶκος + -δε) ἐπίρρ.΄ οἶκόνδε, εἰς τὸν οἶκον, πρὸς τὸν οἶκον, πρὸς τὴν πατρίδα, συχνὸν παρ’ Ὅμ., οἴκαδ’ ἱκέσθαι, οἴκαδε νεῖσθαι, νοστεῖν, ἀποστείχειν.