αὐτοῦ

δωρ. αὐτῶ καὶ αὐτεῖ, ἐπίρρ., κυρίως γεν. τοῦ αὐτός' ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ τόπου, ἀκριβῶς ἐκεῖ ἢ ἀκριβῶς ἐνταῦθα, αὐτοῦ, τοπικῶς, ὡς λέγομεν καὶ νῦν.

ἀποβαίνω

(ἀπό + βαίνω)' βαδίζω μακράν, ἀπέρχομαι || ἀφιππεύω, ἀποβιβάζομαι ἀπό | 2. πορεύομαι μακράν, ἁναχωρῶ.

ΙΙ. ἐπὶ γεγονότων, ἑκβαίνω, καταλήγω || ἁπολ., καταντῶ, τελειώνω, κατὰ ἓναν τρόπο, τὸ ἁποβαῖνον=ἡ κατάληξη || τὰ ἀποβαίνοντα, τὰ ἀποβάντα=τὰ ἀποτελέσματα.

γουνάζομαι

ἀποθ., ἐπ. ῥῆμα, (γόνυ)' ἅπτομαι τῶν γονάτων τινός, πιάνω τὰ γόνατά του, καὶ ἑπομένως, ἱκετεύω, δέομαι, παρακαλῶ, ἀπολ., Ἰλ. Λ. 130 || μετ᾿ ἀπαρεμφ., τῶν ὕπερ... γουνάζομαι οὐ παρεόντων ἑστάμεναι κρατερῶς=ἐν ὀνόματι τῶν ὁποίων... σᾶς ἱκετεύω, τηρήσατε τὰς θέσεις σας ἰσχυρῶς, Ο. 665.

χαλκοβατής, ές

(χαλκός + βαίνω)' ὁ ἔχων χάλκινην βάση, στερεός' ἐπὶ τοῦ δώματος τοῦ Διός, Ὀδ. Θ. 321, Ἰλ. Α. 426, Ξ. 173, κλπ.· καὶ ἐν Ὀδ. Ν. 4, ἐπὶ τοῦ οἰκήματος τοῦ Ἀλκινόου.

δωδέκατος, η, ον

(δώδεκα)' ὁ κατέχων τήν δωδέκατην σειρά.

δαίς

ποιητ. δαίτη, (δαίω Β)' κυρίως, μερίδιον κρέατος || φαγητό, συμπόσιο.

χθιζός, ή, όν

(χθὲς)' χθεσινός, ὁ τῆς χθεσινῆς ἡμέρας || ὁ χθιζός πόνος=ὁ κόπος τῆς χθές || κατὰ τὸ πλεῖστον ἐπὶ ἐπιρρ. σημασίας, μετὰ ῥημάτων, χθιζὸς ἔβη, χθὲς ἀπῆλθε, Ἰλ. Α. 424· χθ. ἤλυθες Ὀδ. Β. 262· χθ. ἐεικοστῷ φύγον ἤματι Ζ. 170· ὅσσα, χθ. ὑπέσχετο Ἰλ. Τ. 141· χθ. ἐμυθεόμην Ὀδ. Μ. 451· τοῖος ἐών τοι χθ., ἐὰν ἤμην χθὲς τοιοῦτος (οἷος ἤμην ποτέ), Ω 378. -τὸ οὐδ. χθιζὸν κεῖται ὡσαύτως ὡς ἐπίρρ.= χθές, Ἰλ. Τ. 195, Ὀδ. 656.

Αἰθίοψ

θηλ. Αἰθιοπίς, (αἴθω + ὄψ)' κυρίως, ὁ ἔχων κεκαυμένον τὸ πρόσωπον= μαῦρος || ἐν τῇ κυριολεκτ. σημασίᾳ ὡς τὸ αἶθοψ=ἡλιοκαής.

ΙΙ. ἐπίθ., Αἰθιοπικός, Ἀφρικανός: - Αἰθιοπὶς γλῶσσα.

Ὠκεανός

υἱὸς τοῦ Οὐρανοῦ καὶ τῆς Γῆς, Ἡσ. Θεογ. 133· σύζυγος τῆς Τηθύος, πατὴρ δὲ τῆς Θέτιδος, Ἰλ. Ξ. 302, Σ. 398· καὶ πασῶν τῶν Ὠκεανίδων, Ἡσ. Θεογ. 337 - εἶναι ὁ θεὸς τοῦ μεγάλου προαιωνίου ὕδατος καὶ πηγὴ πάσης θαλάσσης καὶ παντὸς ποταμοῦ, ἐξ οὗ περ πάντες ποταμοὶ καὶ πᾶσα θάλασσα καὶ πᾶσαι κρῆναι καὶ φρέατα μακρὰ …άουσιν Ἰλ. Φ. 196, Ἡσ. Θεογ. 337, 368· μάλιστα ἐν Ἰλ. Ξ. 201, 302 λέγεται καὶ θεῶν γένεσις, καὶ ἐν στίχ. 246, ὅσπερ γένεσις πάντεσσι τέτυκται.' Τοῦ Ὁμήρου ὁ Ὠκεανὸς εἶναι μέγας Ποταμὸς ῥέων κυκλοτερῶς περὶ τὴν γῆν καὶ εἰς ἑαυτὸν ὑποστρέφων, ἀψόρροος Ἰλ. Σ. 399, Ὀδ. Υ. 65· ὅθεν περιεγράφετο ὡς ἀποτελῶν τὴν ἐσχάτην περιφέρειαν τῆς ἀσπίδος τοῦ Ἀχιλλέως, Ἰλ. Σ. 60. || παρὰ τοῖς μετέπειτα παρέμεινε τὸ ὄνομα Ὠκεανὸς ἐπὶ τῆς μεγάλης Ἔξω θαλάσσης, κατ’ ἀντίθεσιν πρὸς τὴν ἔσω ἢ Μεσόγειον (ἥτις καλεῖται ἁπλῶς θάλασσα, πόντος).

πάμπαν

(πᾶς), ἐπίρ.' ὅπως τὸ πάνυ, παντελῶς, ὁλοτελῶς, ἐντελῶς || προηγουμένου ἀρνητικοῦ, οὐδέ τι πάμπαν=οὐδόλως, κατ’ οὐδένα τρόπον.