ὁμῶς

ἐπίρ. τοῦ ὁμός' ὁμοίως, ἐξ ἴσου, εἰς ἴσα μέρη.

ΙΙ. μετὰ δοτ., ὁμοίως ὡς, ἀκριβῶς ὡς, ἐξ ἴσου μέ..., ὅπως καί... | 2. συνών. τῷ ὁμοῦ, μαζί, συνάμα, συγχρόνως, ἐπίσης.

ἅμα

(α ἀθροιστικόν + εἷς, ὁμός)' ὡς ἐπίρ., ἀμέσως, διὰ μιᾶς, συνάμα, συγχρόνως | 2. ὡς πρόθ. μετὰ δοτ., συγχρόνως μέ..., μαζί μέ...

ὁμοῦ

ἐπίρ. (κυρίως γεν. οὐδ. τοῦ ὁμός)' ἐπὶ τόπου, στὸν ἴδιο τόπο, μαζί | 2. μαζί, συγχρόνως, συνάμα | 3. μετὰ δοτ., μαζὶ μέ τινα: ὁμοῦ νεκύεσσι=μεταξὺ τῶν νεκρῶν, μαζὶ μὲ τοὺς νεκρούς.

ΙΙ. ἐγγύς, πολὺ πλησίον, ἐγγύτατα | 2. σχεδόν, περίπου | 3. ὁμοῦ καί=ἀκριβῶς ὅπως.

ὁμηγερής, ές

(ὁμός + ἀγείρω)' ὁ ὁμοῦ, μαζὶ μὲ ἄλλους συνηθροισμένος.